Το Άγιο Πνεύμα, ψιθύρισαν,κάθισε πάνω στο κεφάλι του σταυλίτη του Χουσεΐν!

counter

πηγή

..."Θα είχε περάσει ένας μήνας από τότε. Ήταν ανήμερα της Πεντηκοστής κι όπως ο Ιωάννης έβγαινε, τελευταίος, απ' την εκκλησία, ένα περιστέρι κάθησε πάνω στο κεφάλι του.

Οι λιγοστοί χριστιανοί που βρέθηκαν στον αυλόγυρο της εκκλησίας, έκαναν το σταυρό τους:

- Το Άγιο Πνεύμα, ψιθύρισαν, το Αγιο Πνεύμα κάθισε πάνω στο κεφάλι του σταυλίτη του Χουσεΐν!

Είδαν τον Ιωάννη να πιάνει το περιστέρι με τα δυό του χέρια, χωρίς καν να δείξει φόβο το πουλί.

Το'φερε κοντά στο πρόσωπό του, φίλησε τ' άσπρα του φτερά, το πουλί του τσίμπησε τα χείλη με το ράμφος του κι' αφού ο Ιωάννης έλυσε κάτι που κρεμόταν στο πόδι του πουλιού, άνοιξε τα χέρια του και το άφησε να πετάξει ελεύθερα.

Το περιστέρι όμως ήταν σα να μην ήθελε την ελευθερία του: κάθησε πάλι πάνω στο κεφάλι του Ιωάννη κι όσοι ήταν παρόντες είδαν το σταυλίτη του Χουσεΐν να κατευθύνεται προς τ'αρχοντικό του πασά, με το περιστέρι καθισμένο πάνω στο ξανθό του κεφάλι.

Όταν απομακρύνθηκε απ' τους περίεργους, ο Ιωάννης ξεδίπλωσε το κομμάτι της περγαμηνής, που είχε λύσει απ'το πόδι του πουλιού - διάβασε τα ψιλά γράμματα της Κατερίνας:

"Καλέ μου Ιβάν,

"Πώς να σ' ευχαριστήσω για το ράσο του Αλεξίου; Η μητέρα σου το' στρωσε στην αγία Τράπεζα, κάτω απ'το λινό κάλυμμα, στο παρεκκλήσι μας. Είμαι καλύτερα. Δε θ' αργήσω να' ρθω στο Προκόπι. Κι από κεί, θα σε συνοδεύσω μέχρι το Άγιον Όρος, που είναι τ' όνειρό σου - και που θα πρέπει να είναι, απ' ότι ακούμε, η πύλη του Παραδείσου. 

Κατερίνα Αλεξάνδροβνα".

Από το βιβλίο ''Η μορφή ενός Αγίου''Ιωάννης ο Ρώσος

πηγή

Η ΜΟΝΑΧΗ ΠΕΛΑΓΙΑ ΤΡΟΥΜΟΥΛΙΑΡΗ ΤΗΣ ΚΑΛΥΜΝΟΥ. ΜΙΑ ΑΓΙΑ ΨΥΧΗ ΜΕ ΠΟΛΛΕΣ ΘΕΙΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ " ΜΠΗΚΕ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΜΕΣΑ ΤΗΣ.

counter

Από την  Παναγία ζητούσε και περίμενε πάρα πολλά. Ζητούσε να λάβει μέ την μεσιτεία τηςαισθητά την Χάρη τού Αγίου Πνεύματος Κάποια  φορά πού βρισκόταν στον Ναό της τού Θεού Ειρήνης, μόλις ξελειτούργησε ό ιερέας, μπήκε στο Ιερό για να συγυρίσει. Τότε είδε ένα ζωντανό ολόλευκο Πτηνό και σαστισμένη σκεπτόταν να το βγάλει  έξω για να μην πειράξειτα ιερά. Μα αυτό σε λίγο στάθηκε πάνω  στο Άγιο Ποτήριο και ευθύς μπήκε μέσα. Σαν το είδε αυτό η  αγαθή Γερόντισσά κατάλαβε και φωτίστηκε το πρόσωπο της από χαρά. Έπειτα το Πτηνό βγήκε από το Άγιο Ποτηριο κάθισε στον ώμο της και σε λίγο μπήκε στο στόμα της και το αισθάνθηκε να ριζώνει στην καρδιά της. Πλουσιοπάροχα έλαβε αυτό πουεπιθυμούσε!...

 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ 2015. ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΙΟΣ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ Π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

Η υπομονή του ιερέα και η παρηγοριά του Αγίου Πμεύματος

counter

Διδακτική ιστορία: 

Γνώρισα έναν υπέργηρο ιερέα με 70 χρόνια στην ιεροσύνη. Χή­ρεψε από πολύ νωρίς, υστέρα από 12 χρόνια γάμου. Από την έγγα­μη του ζωή απέκτησε 7 παιδιά, τα οποία μεγάλωσε με πολύ μεγάλο κόπο, χωρίς να βάλη άνθρωπο στο σπίτι του ούτε συγγενή για να βοηθήσει στη μαρτυρική ανατροφή τους. Ταυτόχρονα έπρεπε να αντιμετωπίζει όλα τα προβλήματα που έχει μια ενορία με την πληθώρα των λειτουργικών και ποιμαντικών καθηκόντων. 
Παράλληλα έπρεπε να αντιμετωπίζει με ηθική αξιοπρέπεια και το οξύ πρόβλημα της προσωπικής του χηρείας, διότι ήταν νέος στην ηλικία άνθρωπος. Έτσι είχε βαθύτατο πόνο στην καρδιά, που τον έβγαζε πολλές φορές όταν λειτουργούσε. Τα χρόνια κυλούσαν… κάποια όμως Κυριακή μηνός Ιουλίου, καθ’ όν χρόνον λειτουργούσε και είχε φθάσει στον Χερουβικό ύμνο, τη στιγμή που έκλινε το κεφαλάκι του και άρχισε να διαβάζει την ευ­χή, που ανήκει αποκλειστικά και μόνο στον λειτουργό ιερέα: «Ου­δείς άξιος των συνδεδεμένων ταίς σαρκικαίς επιθυμίαις και ηδοναίς…» εντελώς απροσδόκητα άστραψε ο τόπος σαν να έγινε ένας δυνατός σεισμός, του οποίου ή φωτοπλημμύρα εξαφάνισε τα πάντα γύρω του: την κόγχη, τους τοίχους του αγίου Βήματος και όλον τον Ναό.

Κατακλύσθηκε από τόσο υπερκόσμιο φως, που δεν μπορούσε πλέον να το δη και έκλεισε τα μάτια του, πέφτοντας συγχρόνως στα γόνατα μπροστά στην αγία Τράπεζα. Δεν μιλούσε. Βουβάθηκε και δεν μπορούσε να άνοιξη πλέον τα μάτια του από την εκτυφλωτική λαμπρότητα αυτού του φωτός των χιλίων ήλιων…
Ψυχοσωματικά όμως μου δώρισε τόση γαλήνη, τόση ειρήνη και τόση θεία ευφροσύνη, που την απολάμβανε κάθε κύτταρο της υπάρξεως μου…Πολλά συναισθήματα ουράνια και πέρα από κάθε λογική πλημμύρισαν την ψυχή μου, την καρδιά μου, το είναι μου, όλες μου τις αισθήσεις, όλους τους πόρους του σώματος μου, μέχρι και στα κόκαλα μου εισήλθε ή υπέρλογη αυτή ειρήνη και μακαριότητα, που δεν ήθελα άλλο να ζήσω, αλλά να πεθάνω μέσα σε αυτή την ακατάληπτη ευτυχία που ζούσα.
Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε…και να που όλα πέρασαν, έφυγαν κι εγώ ήμουν ακόμη γονατιστός μπροστά στην αγία Τράπεζα, εκστατικός και τρισευτυχισμένος! Σαν αστραπή πέρασε ένας λο­γισμός και μου είπε: «Ένα λεπτό ακόμη και θα πέθαινες.. Η θεία μακαριότητα της Τριαδικής Βασιλείας του Θεού δεν βαστάζεται α­πό το ανθρώπινο σαρκίον».
και τότε σηκώθηκα κατασυγκινημένος. Άλλωστε έξω ο ιερο­ψάλτης είχε τελειώσει το Χερουβικό. Τελείωσα την ευχή, θυμιάτι­σα και με φόβο, συντριβή και συγκίνηση πολλή έκανα την Μεγάλη Είσοδο. Τα βήματα μου όχι σταθερά, αλλά και ή εκφώνησης «Πάντων η­μών μνησθείη Κύριος ο Θεός…» ήταν σαν την κραυγή του ληστού πά­νω στο σταυρό ».
Τόσο δυνατή, συντετριμμένη και ικετευτική ήταν ή κραυγή του λειτουργού αυτού ιερέως, αλλά και τόση συγχρόνως ή έκφρασης της μεγάλης του ευγνωμοσύνης. Από τότε δόξαζε τον Θεό: και για τη χηρεία του και για τα ορφανά παιδιά του και για την ανθρώπινη μοναξιά και για τις αρρώστιες και για τα βάσανακαι για τις ιερατικές του ταλαιπωρίες και για κάθε θλίψη της ζωής του.
Πηγή: ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΠΑΤΗΡ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ. apantaortodoxias.blogspot.gr

Πηγή: https://synaxipalaiochoriou.blogspot.gr/

Πλήρεις Πνεύματος Αγίου

counter

Θα ήθελα να πώ για δύο ανθρώπους του αγίου Πνεύματος. Ο ένας είναι ο αοίδιμος παπα Δημήτρης Γκαγκαστάθης. Μου έλεγε η αδελφή Ευσεβία,πηγαίνοντας το πρωΐ στο μοναστήρι, πώς την ημέρα της Πεντηκοστής ενώ ο πατήρ Δημήτριος διάβαζε τις ευχές της γονυκλισίας, πληρώθηκε όλος ο ναός με μία θεϊκή ευωδία. Αυτή η ευωδία δεν έφυγε ποτέ από την αγία Τράπεζα, ούτε από το αγιασμένο σώμα του γέροντα. Ευωδίαζε πάντα, ενώ ήταν ακόμα εν ζωή και μάλιστα απορούσε για την επίσκεψη του Θεού γιατί έλεγε και πίστευε πώς ήταν πολύ αμαρτωλός. Οι αδελφές μάλιστα σε μια επίσκεψη τους στον γέροντα, το έζησαν αυτό το θαυμάσιο ζωντανά και από κοντά...

Ο άλλος είναι ο παπα Φώτης Λαυριώτης, ο σύγχρονος σαλός. Διάβασα πρόσφατα, πώς ήταν τόσο γεμάτος με την χαρά του αγίου Πνεύματος, πού εθεάθη μία μέρα,λίγο μετά το Πάσχα, με την συνήθη φτωχική του περιβολή , να περπατά στον δρόμο έξαλλος και περιχαρής και να ψάλλει: Τον Κύριον υμνείτε και υπερυψούτε είς πάντας τους αιώνας. Και έκαναν ουρές τα αυτοκίνητα και άνοιγαν τα παράθυρα και τον χαιρετούσαν με ενθουσιασμό και αυτός έψαλλε και χτυπούσε την μαγκούρα του στον δρόμο να του κρατάει τον ρυθμό. Βίωνε αυτό πού λέει ο άγιος Ρωμανός ο Μελωδός: ου χωρά μου την χαράν η ψυχή...
από ανάρτηση μας στο ΦΒ

Read more: http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/2017/06/blog-post_7.html#ixzz4jJ1Oqd6n

Ἡ ὑπομονή τοῦ Ἱερέα καί ἡ παρηγορία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

counter

Τόσο δυνατή,

συντετριμμένη και ικετευτική

ήταν η κραυγή

του λειτουργού αυτού ιερέως,

αλλά και τόση συγχρόνως

η έκφραση της μεγάλης του

ευγνωμοσύνης.

Γνώρισα έναν υπέργηρο ιερέα με 70 χρόνια στην ιεροσύνη. Χή­ρεψε από πολύ νωρίς, υστέρα από 12 χρόνια γάμου. Από την έγγα­μη του ζωή απέκτησε 7 παιδιά, τα οποία μεγάλωσε με πολύ μεγάλο κόπο, χωρίς να βάλη άνθρωπο στο σπίτι του ούτε συγγενή για να βοηθήσει στη μαρτυρική ανατροφή τους. Ταυτόχρονα έπρεπε να αντιμετωπίζει όλα τα προβλήματα πού έχει μια ενορία με την πληθώρα των λειτουργικών και ποιμαντικών καθηκόντων.

Παράλληλα έπρεπε να αντιμετωπίζει με ηθική αξιοπρέπεια και το οξύ πρόβλημα της προσωπικής του χηρείας, διότι ήταν νέος στην ηλικία άνθρωπος. Έτσι είχε βαθύτατο πόνο στην καρδιά, πού τον έβγαζε πολλές φορές όταν λειτουργούσε.Τα χρόνια κυλούσαν… κάποια όμως Κυριακή μηνός Ιουλίου, καθ’ όν χρόνον λειτουργούσε και είχε φθάσει στον Χερουβικό ύμνο, τη στιγμή πού έκλινε το κεφαλάκι του και άρχισε να διαβάζει την ευ­χή, πού ανήκει αποκλειστικά και μόνο στον λειτουργό ιερέα: «Ου­δείς άξιος των συνδεδεμένων ταίς σαρκικαίς επιθυμίαις και ηδοναίς…» εντελώς απροσδόκητα άστραψε ο τόπος σαν να έγινε ένας δυνατός σεισμός, του οποίου ή φωτοπλημμύρα εξαφάνισε τα πάντα γύρω του: την κόγχη, τους τοίχους του αγίου Βήματος και όλον τον Ναό.

Κατακλύσθηκε από τόσο υπερκόσμιο φως, πού δεν μπορούσε πλέον να το δη και έκλεισε τα μάτια του, πέφτοντας συγχρόνως στα γόνατα μπροστά στην αγία Τράπεζα. Δεν μιλούσε. Βουβάθηκε και δεν μπορούσε να άνοιξη πλέον τα μάτια του από την εκτυφλωτική λαμπρότητα αυτού του φωτός των χιλίων ήλιων…

Ψυχοσωματικά όμως, λέει, μου δώρισε τόση γαλήνη, τόση ειρήνη και τόση θεία ευφροσύνη, πού την απολάμβανε κάθε κύτταρο της υπάρξεως μου…Πολλά συναισθήματα ουράνια και πέρα από κάθε λογική πλημμύρισαν την ψυχή μου, την καρδιά μου, το είναι μου, όλες μου τις αισθήσεις, όλους τους πόρους του σώματος μου, μέχρι και στα κόκαλα μου εισήλθε η υπέρλογη αυτή ειρήνη και μακαριότητα, πού δεν ήθελα άλλο να ζήσω, αλλά να πεθάνω μέσα σε αυτή την ακατάληπτη ευτυχία πού ζούσα.

Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε…και να πού όλα πέρασαν, έφυγαν κι εγώ ήμουν ακόμη γονατιστός μπροστά στην αγία Τράπεζα, εκστατικός και τρισευτυχισμένος! Σαν αστραπή πέρασε ένας λο­γισμός και μου είπε: «Ένα λεπτό ακόμη και θα πέθαινες.. Η θεία μακαριότητα της Τριαδικής Βασιλείας του Θεού δεν βαστάζεται α­πό το ανθρώπινο σαρκίον» και τότε σηκώθηκα κατασυγκινημένος. Άλλωστε έξω ο ιερο­ψάλτης είχε τελειώσει το Χερουβικό. Τελείωσα την ευχή, θυμιάτι­σα και με φόβο, συντριβή και συγκίνηση πολλή έκανα την Μεγάλη Είσοδο. Τα βήματα μου όχι σταθερά, αλλά και ή εκφώνησης «Πάντων η­μών μνησθείη Κύριος ο Θεός…» ήταν σαν την κραυγή του ληστού πά­νω στο σταυρό ».

Τόσο δυνατή, συντετριμμένη και ικετευτική ήταν η κραυγή του λειτουργού αυτού ιερέως, αλλά και τόση συγχρόνως η έκφραση της μεγάλης του ευγνωμοσύνης. Από τότε δόξαζε τον Θεό: και για τη χηρεία του και για τα ορφανά παιδιά του και για την ανθρώπινη μοναξιά και για τις αρρώστιες και για τα βάσανα και για τις ιερατικές του ταλαιπωρίες και για κάθε θλίψη της ζωής του.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΠΑΤΗΡ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ. ΓΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ.

Πηγή εδώ