ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς)

counter

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο

Ἁγ. Ἰουστίνου [Πόποβιτς],

Δογματική, Ὀρθόδοξη Φιλοσοφία τῆς Ἀλήθειας,

ἐκδ. Ἱ. Μ. Βατοπαιδίου,

Ἅγιον Ὄρος 2019, σελ. 173-174

Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστιαν. Βιβλιογραφίας»

.           […] Ὅλοι ἑνωνόμαστε στὸ ἕνα σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ὡστόσο καθένας ἀπὸ ἐμᾶς παραμένει μιὰ ξεχωριστὴ καὶ ὁλοκληρωμένη προσωπικότητα.

.     Αὐτὸ συντελεῖται διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐφ᾽ ὅσον «ἐν ἑνὶ Πνεύματι ἡμεῖς πάντες εἰς ἓν σῶμα ἐβαπτίσθημεν, εἴτε Ἰουδαῖοι εἴτε Ἕλληνες εἴτε δοῦλοι εἴτε ἐλεύθεροι, καὶ πάντες ἓν [Πνεῦμα] ἐποτίσθημεν». Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἑνώνει, διὰ τῆς θείας δυνάμεώς του, ὅλους τοὺς πιστοὺς σὲ ἕνα σῶμα, στὴν Ἐκκλησία. Ἐκεῖνο εἶναι ὁ κτίτωρ καὶ οἰκοδόμος τῆς Ἐκκλησίας. Σύμφωνα μὲ τὰ θεόπνευστα λόγια τοῦ ἁγίου Βασιλείου τοῦ Μεγάλου «τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἀρχιτεκτονεῖ Ἐκκλησίαν Θεοῦ». Μὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐντασσόμαστε στὸ οἰκοδόμημα, συναρμοζόμαστε, ἐνσωματωνόμαστε στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Δι’ Αὐτοῦ, βαπτιζόμαστε σὲ ἕνα σῶμα, στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, δι’ Αὐτοῦ γινόμαστε «σύσσωμοι» τοῦ Χριστοῦ. Στὴν πραγματικότητα, διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὁ ἄνθρωπος γίνεται τοῦ Χριστοῦ, γίνεται χριστιανός, γίνεται μέρος τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὸ ἐνχριστώνει καὶ χριστοποιεῖ, ἐνεκκλησιάζει καὶἐκκλησιοποιεῖ. Αὐτὸ καταργεῖ ὅλες τὶς διαφορὲς μεταξὺ τῶν Ἑβραίων, ὡς τοῦ περιουσίου λαοῦ, καὶ τῶν ὑπολοίπων λαῶν, τῶν ἐθνικῶν, ἑνώνοντάς τους σὲ ἕνα σῶμα, σὲ ἕναν ὀργανισμό. Μὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα πραγματώθηκε καὶοἰκοδομεῖται, συνεχῶς, τὸ ἅγιο, θεανθρώπινο, καθολικὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, τὸ ἕνα καὶ ἀδιαίρετο. Σὲ αὐτὸ τὸ καθολικὰ μοναδικὸ σῶμα κάθε ἄνθρωπος, Ἑβραῖος ἢ Ἕλληνας, δοῦλος ἢ ἐλεύθερος, πλούσιος ἢ φτωχός, μορφωμένος ἢ ἀμόρφωτος, γίνεται καινὸς ἄνθρωπος· ἄνθρωπος τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος γιὰ αὐτὸν τὸν καινὸ ἄνθρωπο εἶναι οἱ πάντες καὶ τὰ πάντα σὲ ὅλους τοὺς κόσμους. Ὁτιδήποτε ὑπάρχει στὸ ὂν τοῦ ἀνθρώπου καὶ νιώθει πείνα γιὰ τὸ αἰώνιο καὶ τὸ θεῖο, τροφοδοτεῖται μὲ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, τρέφεται χωρὶς νὰ ξαναπεινάσει καὶ νὰ ξαναδιψάσει. Ἕνα πράγμα εἶναι ἀναμφίβολο, πὼς μόνο μὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα γίνεται τοῦ Χριστοῦ. Ἐπειδή, ὅπου εἶναι τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐκεῖ εἶναι καὶ ὁ Χριστός, ὅπως ἐπίσης, ὅπου εἶναι ὁ Χριστὸς ἐκεῖ εἶναι καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον· μὲ ἕναν λόγο, ἐκεῖ εἶναι Ὅλη ἡ Ἁγία Τριάδα. Καὶ τὰ πάντα ἀπὸ Αὐτὴν πηγάζουν καὶ ἐν Αὐτῇ τὰ πάντα ὑπάρχουν. Ἀπόδειξη γι’ αὐτό, τὸ ἱερὸ μυστήριο τοῦ βαπτίσματος, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ ἄνθρωπος ἐντριαδώνεται, προκειμένου κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ζωῆς του, μὲ τὴν ἄσκηση τῶν εὐαγγελικῶν ἀρετῶν, νὰ τριαδοποιηθεῖ πλήρως, πράγμα ποὺ σημαίνει νὰ ζεῖ ἐκ τοῦ Πατρός, διὰ τοῦ Υἱοῦ, ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ. Δεχόμενος τὸ ἅγιο βάπτισμα, ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐνδύεται τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ διὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν Ἁγία Τριάδα. Ὁ βίος του μετὰ τὸ βάπτισμα δὲν εἶναι ἄλλο, καὶ οὔτε θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι, ἀπὸ μία διαρκῆ βίωση τοῦ Χριστοῦ καὶ ὅλων ὅσων ἀνήκουν σὲ Αὐτόν, μία ἀδιάλειπτη βίωση τῆς Τριάδος καὶ ὅλων ὅσα ἀνήκουν σὲ Αὐτήν.

Η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος

counter

Η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος (Κυριακή της Πεντηκοστής)

Οι Πράξεις των Αποστόλων περιέχουν την βιογραφία του Αγίου Πνεύματος στο ανθρώπινο γένος, στο Θεανθρώπινο σώμα της Εκκλησίας του Χριστού. Η βιογραφία αυτή αρχίζει στην πληρότητά της κατά την ημέρα της αγίας Πεντηκοστής και έκτοτε διαρκεί και θα συνεχίσει να διαρκεί διαμέσου όλων των αιώνων, μέσα σε ολόκληρη την αιωνιότητα. Το Άγιον Πνεύμα χειραγωγεί και οδηγεί ολόκληρη την θεανθρώπινη ζωή της Εκκλησίας, σε όλες τις ουρανογήινες διαστάσεις της. Στο Ευαγγέλιο του Κυρίου Ιησού Χριστού τα πάντα ανάγονται στην «επαγγελίαν του Πατρός». Και ποιά είναι αυτή «η επαγγελία»; Η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος στην Εκκλησία, στο Θεανθρώπινο σώμα του Χριστού και όλη η παν-θαυματουργή επενέργειά Του, αρχίζοντας από το άγιο βάπτισμα και διαμέσου όλων των ιερών μυστηρίων και των αγίων αρετών: βάπτισμα ίσον θεοποίηση, χριστοποίηση, θεανθρωποποίηση, τριαδοποίηση, σωτηρία. Στο βάπτισμα εν Αγίω Πνεύματι δίδονται στον άνθρωπο, ως αθάνατο θεοειδές ον, όλα τα απαραίτητα για την αιώνια ζωή στον επίγειο και στον ουράνιο κόσμο. Του δίδεται ή αιώνια προοπτική της αιωνίου ζωής καθώς και όλες οι δυνάμεις που του είναι απαραίτητες για την άληκτη θεανθρώπινη τελείωσή του μέσα στον χρόνο και στην αιωνιότητα. Το Πνεύμα το Άγιον είναι εκείνη η παντοδύναμη, ακράδαντη, παντελειοποιός και παν-νικητήριος δύναμη του Θεανθρώπου Χριστού, η οποία, κατερχόμενη στο σώμα της Εκκλησίας ως ψυχή, ζωοποιεί διά της θεανθρωπίνης αιωνιότητος ολόκληρο το σώμα της Εκκλησίας. Ο Άγιος Χρυσόστομος ευαγγελίζεται: «το Ευαγγέλιο μάς περιγράφει το τί ο Χριστός έπραξε και είπε, ενώ οι Πράξεις των Αποστόλων το τί είπε και έπραξε το Πνεύμα το Άγιον».

To Άγιον Πνεύμα πραγματώνει το Ευαγγέλιο του Χριστού στο κάθε μέλος της Εκκλησίας διά των ιερών μυστηρίων και των αγίων αρετών. Η εν τη Εκκλησία ενέργεια του Αγίου Πνεύματος είναι η φυσική συνέχεια της Θεανθρωπίνης ενεργείας. Επειδή, κατά τα λεγόμενα του ιερού Θεοφυλάκτου, «το Πνεύμα το Άγιον, ως ομοούσιο του Κυρίου Ιησού Χριστού ενεργεί και συμπαρίσταται μέσα στο σώμα της Εκκλησίας». Γι’ αυτό και η ενέργεια του Αγίου Πνεύματος είναι πολυειδής και πολύπλευρη. «Διά του Αγίου Πνεύματος διδαχθήκαμε την τέλεια θεογνωσία, και για τον σκοπό αυτό πραγματοποιήθηκε και η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος». Το Άγιον Πνεύμα «επλήρωσεν όλον τον οίκον» και, σύμφωνα με τους Αγίους Πατέρες, αυτό σημαίνει ότι «το Πνεύμα το Άγιον επλήρωσεν ολόκληρο το σώμα της Εκκλησίας, ώστε να δοθεί σε ολόκληρο το σώμα της Εκκλησίας».

Η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος «ώσπερ φερομένης πνοής βιαίας» και εν είδει πυρίνων γλωσσών καταδεικνύει πως το Άγιον Πνεύμα είναι ασύλληπτο και δεν γνωρίζει όρια. Πληροί ολόκληρο το ανθρώπινο ον και, ταυτοχρόνως, είναι Όλο εν πάσι και Όλο εκτός των πάντων. Κανείς δεν μπορεί ούτε να Το σταυρώσει ούτε και να Το νεκρώσει. Ο Άγιος Χρυσόστομος ευαγγελίζεται: «οι λέξεις “ώσπερ φερομένης πνοής βιαίας” φανε¬ρώνουν ότι τίποτε δεν θα είναι σε θέση να αντιταχθεί στους Αποστόλους, αλλά εκείνοι θα σκορπίσουν σαν την σκόνη τους πολεμίους τους».

Στο Θεανθρώπινο σώμα της Εκκλησίας το Άγιον Πνεύμα, συνεργία των ιερών μυστηρίων και των αγίων αρετών, επιτελεί στο κάθε μέλος της Εκκλησίας την χριστοποίηση, την πνευματοποίηση, την θεανθρωποποίηση, την θεοποίηση, την τριαδοποίηση, δηλαδή την σωτηρία, κατά το μέτρο του προσωπικού ζήλου του καθενός. Επιτελώντας όλα αυτά οδηγεί τον καθένα στην σταδιακή τελείωση, από την μία δύναμη στην επόμενη, από την μία αρετή στην άλλη, προκειμένου ο καθένας να φθάσει «εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού». Ο Άγιος Χρυσόστομος μαρτυρεί: «με την κάθοδο του Αγίου Πνεύμα¬τος οι Απόστολοι μεταλλάχθηκαν και υπερέβησαν κάθε τι το σωματικό, διότι όπου εμφανίζεται το Πνεύμα το Άγιον, εκεί, ακόμη και η λάσπη μεταβάλλεται σε χρυσό». Ο Άγιος Χρυσόστομος επίσης μαρτυρεί: «με την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος στους Αποστόλους, αυτοί έγιναν άλλοι άνθρωποί’ […] εν αυτοίς βασίλευσε κάθε τέλεια αρετή».

Αυτό που συνέβη στους Αποστόλους την ημέρα της αγίας Πεντηκοστής συμβαίνει σε μεγάλο ή μικρό βαθμό σε όλα τα μέλη της Εκκλησίας. Μεταμορφώνονται από την μία δύναμη στην άλλη, από χάρη σε χάρη, από αρετή σε αρετή, επειδή «η Χάρις και στην Πεντηκοστή και τώρα είναι η μια και η αυτή».

Οι Απόστολοι, με την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος σε αυτούς, έγιναν οι πρώτοι χαρισματικοί θεάνθρωποι, αντιλήφθηκαν πλήρως τί είναι ο Ιησούς Χριστός και άρχισαν, άφοβα, να Τον κηρύττουν σε ολόκληρο τον κόσμο ως τον μόνο Σωτήρα του ανθρωπίνου γένους, τον μόνο Λυτρωτή, τον μόνο Νικητή του θανάτου, τον μόνο ο οποίος αξιώνει τον άνθρωπο να συναναστηθεί και να συναναληφθεί μαζί Του, τον μόνο Θεοποιό, τον μόνο Θεανθρωποποιό, τον μόνο Τριαδοποιό, ως τον Μόνο, αληθώς, Φιλάνθρωπο. Η ευ-αγγελία τους και η πραγματικότητά τους είναι αθάνατη, παν-αποδεικτική και παν-αποκαλυπτική: έκτος του Κυρίου Ιησού, «ουκ έστιν εν άλλω ουδενί η σωτηρία· ουδέ γαρ όνομά εστιν έτερον υπό τον ουρανόν το δεδομένον εν ανθρώποις εν ω δει σωθήναι ημάς».

Κάθε τι το θείο, το θεανθρώπινο, το υπερφυσικό, με τον αναστάντα Κύριο Ιησού Χριστό γίνεται φυσικό και, βέβαια, διά της Εκκλησίας, διά του Αγίου Πνεύματος, διά της Υπεραγίας Τριάδος. Διά της Εκκλησίας όλος ο ουρανός βρίσκεται στην γη και όλη η γη στον ουρανό· διά της Εκκλησίας Όλος ο Θεός στην γη και όλος ο άνθρωπος στον ουρανό. Η αθάνατη αλήθεια όλων των κόσμων είναι η εξής: η Εκκλησία είναι ο Εμμανουήλ, «μεθ’ ημών ο Θεός», μεθ’ ημών ο Θεάνθρωπος, η καινή, Θεανθρώπινη πραγματικότητα επί της γης. Με την Εκκλησία το αδύνατον γίνεται δυνατόν, διά του Κυρίου Θεανθρώπου Ιησού Χριστού και του Αγίου Πνεύματός Του, καθώς «πάντα δυνατά τω πιστεύοντι». Σε τούτη την Θεανθρώπινη αλήθεια, σε τούτη την Θεανθρώπινη πραγματικότητα βρίσκεται η μεγαλύτερη, η τελειότερη ανατροπή και η τελειότερη μεταμόρφωση του γένους των ανθρώπων, επάνω σε αυτό τον διαβολοποιημένο αστέρα του Θεού [στην γη]. Αυτό ακριβώς είναι ο Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς Χριστός: καινή ζωή, καινές δυνάμεις· ο Θεός στην γη, ανάμεσα στους ανθρώπους και με τους ανθρώπους· ο Θεός εν τω ανθρώπω και εν ανθρώποις. Και αυτό ακριβώς είναι και η Εκκλησία Του, Πνεύματι Αγίω. Στην ’Εκκλησία, κάθε τι το Θείο γίνεται ανθρώπινο διά του Θεανθρώπου, διά των θεανθρωπίνων ιερών μυστηρίων και διά των θεανθρωπίνων αγίων, που ο Ίδιος σπείρει και φροντίζει, οδηγεί, χειραγωγεί και αυξάνει με το Πνεύμα Του το Άγιον. Ναι, ναι, ναι! Όλες οι αιώνιες αλήθειες απορρέουν από την μία Παν-αλήθεια και ταυτοχρόνως όλες οι αιώνιες αλήθειες εισρέουν στην μία Παν-αλήθεια. Και αυτή η Παν-αλήθεια είναι η Υπεραγία Τριάς: ο Θεός Πατήρ, ο Θεός Υιός, ο Θεός Άγιον Πνεύμα.

Πλήρεις Πνεύματος Αγίου, οι Απόστολοι επιτελούν άρρητα θαύματα με την πίστη τους στον Θεάνθρωπο Κύριο Ιησού Χριστό· κυριαρχούν επί του θανάτου, ανασταίνουν νεκρούς, θαυματουργούν συνεχώς, και μόνον η σκιά του Πέτρου και τα μανδήλια του Παύλου θεραπεύουν ασθενείς. Με τέτοιες θαυματουργικές δυνάμεις ανασταίνουν εκ των νεκρών όλες τις ψυχές, τις οποίες εκείνοι οδηγούν προς την πίστη στον αναστάντα Κύριο Ιησού Χριστό. Όλοι τους διάγουν ουρανογήινο θεανθρώπινο βίο, σε κάθε τι δικό τους ο Θεός βρίσκεται πάντοτε στην πρώτη θέση και ο άνθρωπος στην δεύτερη, πάντοτε στην δεύτερη. Ακόμη και το διακόνημα της τραπέζης το αναθέτουν σε ανθρώπους «πλήρεις Πνεύμα¬τος Αγίου». Στην Σύνοδο των Ιεροσολύμων διατυπώθηκε η θεανθρώπινη αρχή, το θεανθρώπινο μέτρο της καθολικότητος της Εκκλησίας: «έδοξε γαρ τω Αγίω Πνεύματι και ημίν». Το Άγιον Πνεύμα, λοιπόν, καθολικοποιεί τις καρδιές όλων των πιστών σε μία καρδιά, την καθολική καρδιά της Εκκλησίας, και σε μία ψυχή, την καθολική ψυχή της Εκκλησίας. Το Άγιον Πνεύμα είναι Εκείνο το Οποίο ορίζει και τους επισκόπους της Εκκλησίας του Χριστού «ποιμαίνειν την εκκλησίαν του Κυρίου και Θεού, ην περιεποιήσατο διά του ιδίου αίματος». Στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων είναι προφανής η εξής θεία αλήθεια: παντού και εν πάσι στο Θεανθρώπινο σώμα της Εκκλησίας του Χριστού κυριαρχεί η θεανθρώπινη τάξη, οδηγούμενη και χειραγωγούμενη από το Πνεύμα το Άγιον, από το Πνεύμα του Θεανθρώπου Κυρίου Ιησού Χριστού. Πράγμα που σημαίνει πως τα πάντα στην Εκκλησία υπάρχουν εκ του Πατρός, διά του Υιού, εν Πνεύματι Αγίω.

(Αγίου Ιουστίνου του Τσέλιε (Πόποβιτς), Δογματική, εκδ. Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου, Άγιον Όρος 2019, σσ.525-529)

- H ΟΡΘΌΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΊΑ ΩΣ ΔΙΑΡΚΉΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΉ-(ΆΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΊΝΟΣ ΠΌΠΟΒΙΤΣ († 1979)

counter

Ποιος είναι ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός; Ποιος είναι σε Αυτόν ο Θεός και ποιος ο άνθρωπος; Πως γνωρίζεται ο Θεός στον Θεάνθρωπο και πως ο άνθρωπος; Τι εδώρησε σε μας τους ανθρώπους ο Θεός εν τω Θεανθρώπω;

Όλα αυτά τα φανερώνει σε μας το Πνεύμα το Άγιον, το «Πνεύμα της αληθείας». Μας αποκαλύπτει δηλαδή όλη την αλήθεια για Αυτόν, για τον Θεό εν Αυτώ και για τον άνθρωπο και για το τι χάρισε σ’ εμάς μ’ όλα αυτά. Αυτό επίσης απείρως ξεπερνά κάθε τι που οι ανθρώπινοι οφθαλμοί είδαν και τοις ωσίν αυτών ηκούσθη και η καρδία αυτών κάποτε αισθάνθηκε.

Με την ένσαρκη ζωή του στη γη ο Θεάνθρωπος εγκαθίδρυσε το Θεανθρώπινό του Σώμα, την Εκκλησία, και με αυτήν προετοιμάζει τον γήινο κόσμο για την έλευση και τη ζωή και τη δραστηριότητα του Αγίου Πνεύματος στο Σώμα της Εκκλησίας, ως ψυχής Αυτού του Σώματος.

Την ημέρα της Πεντηκοστής το Άγιο Πνεύμα κατήλθε εξ ουρανού στο Θεανθρώπινο σώμα της Εκκλησίας και για πάντα παρέμεινε σε Αυτό σαν Παν-Ζωοποιός ψυχή Αυτού. Αυτό το ορατό θεανθρώπινο σώμα της Εκκλησίας συγκροτούν οι Άγιοι Απόστολοι με την πίστη των στον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό ως Σωτήρα του κόσμου και ως τέλειου Θεού και ως τέλειου ανθρώπου. Και η κάθοδος και η σύνολη δρατηριότητα του Αγίου Πνεύματος στο Θεανθρώπινο σώμα της Εκκλησίας έρχεται από τον Θεάνθρωπο και εξαιτίας του Θεανθρώπου.

Κάθε τι στην Θεανθρώπινη Οικονομία της σωτηρίας προήλθε από το Θεανθρώπινο πρόσωπο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Τέλος, ακόμη όλα συνοψίζονται και υπάρχουν στην κατηγορία της θεανθρωπότητας ακόμη και η δραστηριότητα του Αγίου Πνεύματος. Κάθε ενεργητικότητα Αυτού στον κόσμο είναι αχώριστη από το θεανθρώπινο ανδραγάθημα του Κυρίου Ιησού Χριστού για τη σωτηρία του κόσμου. Η Πεντηκοστή με όλες τις αιώνιες δωρεές της Τριαδικής Θεότητος και Αυτού του Αγίου Πνεύματος προσδιόριζε την Εκκλησία των Αγίων Αποστόλων δηλαδή της Αγίας Αποστολικής πίστης, της Αγίας Αποστολικής παράδοσης, της Αγίας Αποστολικής ιεραρχίας, ακόμη και κάθε τι Αποστολικού που είναι θεανθρώπινο.

Η Αγία πνευματική ημέρα η οποία άρχισε με την Αγία Πεντηκοστή αδιάκοπα συνεχίζεται στην Ορθόδοξη Εκκλησία με ανείπωτη πληρότητα όλων των θεικών δωρεών και ζωοποιών δυνάμεων. Κάθε τι στην Εκκλησία υπάρχει εν Αγίω Πνεύματι και από αυτό το πολύ μικρό και από αυτό το υπερμέγεθες. Όταν ο ιερεύς θυμιάζοντας στην Εκκλησία παρακαλεί τον Κύριο Ιησού Χριστό να καταπέμψει την χάρη του Αγίου Πνεύματος, αλλά και όταν το ανέκφραστο θαύμα του Θεού η Αγία Πεντηκοστή πριν από την χειροτονία του επισκόπου επαναλαμβάνεται και δίδει όλο το πλήρωμα της χάριτος και με αυτό πασιφανώς μαρτυρεί ότι όλη η ζωή της Εκκλησίας συγκροτείται εν τω Αγίω Πνεύματι.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι με το Πνεύμα το Άγιο στην Εκκλησία και η Εκκλησία είναι με το Πνεύμα το Άγιο στον Κύριο Ιησού Χριστό. Ο Κύριος είναι η κεφαλή και το σώμα της και το Πνεύμα το Άγιον είναι η ψυχή της Εκκλησίας. Από την αρχή ήδη της θεανθρώπινης οικονομίας της σωτηρίας το Πνεύμα το Άγιο συνδέθηκε με το θεμέλιο της Εκκλησίας δηλαδή με το θεμέλιο του σώματος του Χριστού « του Λόγου κτίσας την σάρκωσιν».

Στην πραγματικότητα κάθε άγιο μυστήριο και όλες οι θείες αρετές είναι μία Αγιοπνευματικότης. Το Πνεύμα το Άγιο διά μέσου αυτών έρχεται σε εμάς και εντός ημών. Αυτό κατέρχεται ουσιωδώς που σημαίνει αληθινά και ουσιαστικά με όλες τις θεικές του σημαντικές ενέργειες. Αυτό – ο πλούτος της θεότητος. Αυτό – το πλήρωμα της χάριτος. Αυτό – η χάρις και η ζωή κάθε υπάρξεως. Είναι αιώνιο και Διαθηκικό Ευαγγέλιο. Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός με το Άγιο Πνεύμα κατοικεί σε μας και εμείς σ’ Αυτόν. Αυτό και μόνο μαρτυρεί την παρουσία του Αγίου Πνεύματος σε μας. Εμείς με το Πνεύμα το Άγιο ζούμε εν Χριστώ και Αυτός σε μας. Μάλιστα αυτό το γνωρίζουμε « εκ του Πνεύματος ου ημίν έδωκεν»( Α΄ Ιω.3,24).

Με μία λέξη όλη η ζωή της Εκκλησίας σε όλες τις δικές τις αναρίθμητες θεανθρώπινες πραγματικότητες οδηγείται και χειραγωγείται από το Πνεύμα το Άγιο το οποίο πάντοτε είναι το Πνεύμα του Θεανθρώπου Χριστού (Γαλ.4,6). Γι’ αυτό έχει γραφτεί στο Άγιο Ευαγγέλιο «ει δε τις Πνεύμα Χριστού ουκ έχει, ούτος ουκ έστιν Αυτού» (Ρωμ. 8,9).

Ο χερουβικά μυηθείς στο θεανθρώπινο μυστήριο της Εκκλησίας σαν το πιο αγαπητό παν-μυστήριο του Θεού ο Μέγας Βασίλειος διακηρύσσει το παναληθές και χαρμόσυνο μήνυμα «Το πνεύμα το Άγιο αρχιτεκτονεί Εκκλησία Θεού».

ΠΗΓΗ

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὡς διαρκής Πεντηκοστή Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς

counter

Ποιὸς εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός; Ποιὸς εἶναι σὲ Αὐτὸν ὁ Θεὸς καὶ ποιὸς ὁ ἄνθρωπος; Πῶς γνωρίζεται ὁ Θεὸς στὸν Θεάνθρωπο καὶ πῶς ὁ ἄνθρωπος; Τί ἐδώρησε σέ μᾶς τοὺς ἀνθρώπους ὁ Θεὸς ἐν τῷ Θεανθρώπῳ; Ὅλα αὐτὰ τὰ φανερώνει σέ μᾶς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ «Πνεῦμα τῆς ἀληθείας». Μᾶς ἀποκαλύπτει δηλαδὴ ὅλη τὴν ἀλήθεια γιὰ Αὐτόν, γιὰ τὸν Θεὸ ἐν Αὐτῷ καὶ γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ γιὰ τὸ τί χάρισε σ’ ἐμᾶς μ’ ὅλα αὐτά. Αὐτὸ ἐπίσης ἀπείρως ξεπερνᾷ κάθε τί ποὺ οἱ ἀνθρώπινοι ὀφθαλμοὶ εἶδαν καὶ τοῖς ὠσίν αὐτῶν ἠκούσθη καὶ ἡ καρδία αὐτῶν κάποτε αἰσθάνθηκε.

 Μὲ τὴν ἔνσαρκη ζωή του στὴ γῆ ὁ Θεάνθρωπος ἐγκαθίδρυσε τὸ Θεανθρώπινό του Σῶμα, τὴν Ἐκκλησία, καὶ μὲ αὐτὴν προετοιμάζει τὸν γήινο κόσμο γιὰ τὴν ἔλευση καὶ τὴ ζωὴ καὶ τὴ δραστηριότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ψυχῆς Αὐτοῦ τοῦ Σώματος.

 Τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς τὸ Ἅγιο Πνεῦμα κατῆλθε ἐξ οὐρανοῦ στὸ Θεανθρώπινο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ γιὰ πάντα παρέμεινε σὲ Αὐτὸ σὰν Πᾶν-Ζωοποιὸς ψυχὴ Αὐτοῦ. Αὐτὸ τὸ ὁρατὸ θεανθρώπινο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας συγκροτοῦν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι μὲ τὴν πίστη των στὸν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ Χριστὸ ὡς Σωτῆρα τοῦ κόσμου καὶ ὡς τέλειου Θεοῦ καὶ ὡς τέλειου ἀνθρώπου. Καὶ ἡ κάθοδος καὶ ἡ σύνολη δρατηριότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὸ Θεανθρώπινο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ἔρχεται ἀπὸ τὸν Θεάνθρωπο καὶ ἐξαιτίας τοῦ Θεανθρώπου.

 Κάθε τί στὴν Θεανθρώπινη Οἰκονομία τῆς σωτηρίας προῆλθε ἀπὸ τὸ Θεανθρώπινο πρόσωπο τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τέλος, ἀκόμη ὅλα συνοψίζονται καὶ ὑπάρχουν στὴν κατηγορία τῆς θεανθρωπότητας ἀκόμη καὶ ἡ δραστηριότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Κάθε ἐνεργητικότητα Αὐτοῦ στὸν κόσμο εἶναι ἀχώριστη ἀπὸ τὸ θεανθρώπινο ἀνδραγάθημα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου. Ἡ Πεντηκοστὴ μὲ ὅλες τὶς αἰώνιες δωρεὲς τῆς Τριαδικῆς Θεότητος καὶ Αὐτοῦ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος προσδιόριζε τὴν Ἐκκλησία τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων δηλαδὴ τῆς Ἁγίας Ἀποστολικῆς πίστης, τῆς Ἁγίας Ἀποστολικῆς παράδοσης, τῆς Ἁγίας Ἀποστολικῆς ἱεραρχίας, ἀκόμη καὶ κάθε τί Ἀποστολικοῦ ποὺ εἶναι θεανθρώπινο.

 Ἡ Ἁγία πνευματικὴ ἡμέρα ἡ ὁποία ἄρχισε μὲ τὴν Ἁγία Πεντηκοστὴ ἀδιάκοπα συνεχίζεται στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μὲ ἀνείπωτη πληρότητα ὅλων τῶν θεϊκῶν δωρεῶν καὶ ζωοποιῶν δυνάμεων. Κάθε τί στὴν Ἐκκλησία ὑπάρχει ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ ἀπὸ αὐτὸ τὸ πολὺ μικρὸ καὶ ἀπὸ αὐτὸ τὸ ὑπερμέγεθες. Ὅταν ὁ ἱερεύς θυμιάζοντας στὴν Ἐκκλησία παρακαλεῖ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ νὰ καταπέμψει τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλὰ καὶ ὅταν τὸ ἀνέκφραστο θαῦμα τοῦ Θεοῦ ἡ Ἁγία Πεντηκοστὴ πρὶν ἀπὸ τὴν χειροτονία τοῦ ἐπισκόπου ἐπαναλαμβάνεται καὶ δίδει ὅλο τὸ πλήρωμα τῆς χάριτος καὶ μὲ αὐτὸ πασιφανῶς μαρτυρεῖ ὅτι ὅλη ἡ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας συγκροτεῖται ἐν τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι.

 Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι μὲ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο στὴν Ἐκκλησία καὶ ἡ Ἐκκλησία εἶναι μὲ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Ὁ Κύριος εἶναι ἡ κεφαλὴ καὶ τὸ σῶμα της καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον εἶναι ἡ ψυχὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἤδη τῆς θεανθρώπινης οἰκονομίας τῆς σωτηρίας τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο συνδέθηκε μὲ τὸ θεμέλιο τῆς Ἐκκλησίας δηλαδὴ μὲ τὸ θεμέλιο τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ « τοῦ Λόγου κτίσας τὴν σάρκωσιν».

 Στὴν πραγματικότητα κάθε ἅγιο μυστήριο καὶ ὅλες οἱ θεῖες ἀρετὲς εἶναι μία Ἁγιοπνευματικότης. Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο διὰ μέσου αὐτῶν ἔρχεται σὲ ἐμᾶς καὶ ἐντὸς ἡμῶν. Αὐτὸ κατέρχεται οὐσιωδῶς ποὺ σημαίνει ἀληθινὰ καὶ οὐσιαστικὰ μὲ ὅλες τὶς θεϊκές του σημαντικὲς ἐνέργειες. Αὐτὸ – ὁ πλοῦτος τῆς θεότητος. Αὐτὸ – τὸ πλήρωμα τῆς χάριτος. Αὐτὸ – ἡ χάρις καὶ ἡ ζωὴ κάθε ὑπάρξεως. Εἶναι αἰώνιο καὶ Διαθηκικὸ Εὐαγγέλιο. Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα κατοικεῖ σέ μᾶς καὶ ἐμεῖς σ’ Αὐτόν. Αὐτὸ καὶ μόνο μαρτυρεῖ τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σέ μᾶς. Ἐμεῖς μὲ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο ζοῦμε ἐν Χριστῷ καὶ Αὐτὸς σέ μᾶς. Μάλιστα αὐτὸ τὸ γνωρίζουμε « ἐκ τοῦ Πνεύματος οὗ ἡμῖν ἔδωκεν»( Α΄ Ἰω.3,24).

 Μὲ μία λέξη ὅλη ἡ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας σὲ ὅλες τὶς δικὲς τις ἀναρίθμητες θεανθρώπινες πραγματικότητες ὁδηγεῖται καὶ χειραγωγεῖται ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο τὸ ὁποῖο πάντοτε εἶναι τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ (Γαλ.4,6). Γι’ αὐτὸ ἔχει γραφτεῖ στὸ Ἅγιο Εὐαγγέλιο «εἰ δὲ τὶς Πνεῦμα Χριστοῦ οὐκ ἔχει, οὗτος οὐκ ἔστιν Αὐτοῦ» (Ρωμ. 8,9).

Ὁ χερουβικὰ μυηθείς στὸ θεανθρώπινο μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας σὰν τὸ πιὸ ἀγαπητὸ πᾶν-μυστήριο τοῦ Θεοῦ ὁ Μέγας Βασίλειος διακηρύσσει τὸ παναληθὲς καὶ χαρμόσυνο μήνυμα «Τὸ πνεῦμα τὸ Ἅγιο ἀρχιτεκτονεῖ Ἐκκλησία Θεοῦ».