ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΚΑΙ ΖΩΑΡΧΙΚΗΝ ΤΡΙΑΔΑΝ, ΤΟΝ ΕΝ ΤΡΕΙΣΙ ΠΡΟΣΩΠΟΙΣ ΕΝΑΝ ΘΕΟΝ ΗΜΩΝ

counter

ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΣ ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ

(αρχιμανδρίτου Δωροθέου, Μονής Αγίας Τριάδος Τούμπας, 1937)

Ο Ιερεύς άρχεται της Παρακλήσεως με την δοξολογικήν εκφώνησιν:

Ευλογητός ο Θεός ημών, πάντοτε, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.

Ο χορός: Αμήν.

Η μη υπάρχοντος Ιερέως, ημείς το:

Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, Αμήν.

Ψαλμός ρμβ’ (142).

Κύριε εισάκουσον της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησίν μου εν τη αληθεία Σου, εισάκουσον μου εν τη δικαιοσύνη Σου και μη εισέλθης εις κρίσιν μετά του δούλου Σου, ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιόν Σου, πας ζων. Ότι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου, εταπείνωσεν εις γην την ζωήν μου. Εκάθισέ με εν σκοτεινοίς, ως νεκρούς αιώνος και ηκηδίασεν επ’ εμέ το πνεύμα μου, εν εμοί εταράχθη η καρδία μου. Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις Σου, εν ποιήμασι των χειρών Σου εμελέτων. Διεπέτασα προς Σε τας χείρας μου, η ψυχή μου ως γη άνυδρός Σοι. Ταχύ εισάκουσόν μου, Κύριε, εξέλιπε το πνεύμα μου. Μη αποστρέψης το πρόσωπόν Σου απ’ εμού και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκκον. Ακουστόν ποίησόν μου το πρωΐ το έλεός Σου, ότι επί Σοι ήλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, οδόν εν η πορεύσομαι, ότι προς Σε ήρα την ψυχήν μου. Εξελού με εκ των εχθρών μου, Κύριε, προς Σε κατέφυγον, δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά Σου, ότι Συ ει ο Θεός μου. Το Πνεύμα Σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γη ευθεία, ένεκεν του ονόματός Σου, Κύριε, ζήσεις με. Εν τη δικαιοσύνη Σου εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν μου και εν τω ελέει Σου εξολοθρεύσεις τους εχθρούς μου. Και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι εγώ δούλος Σου ειμί.

Και ευθύς ψάλλεται τετράκις εξ’ υπαμοιβής, μετά των οικείων στίχων:

Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.

Στιχ. α’. Εξομολογείσθε τω Κυρίω ότι αγαθός, ότι εις τον αιώνα το έλεος Αυτού.

Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν…

Στιχ. β’. Πάντα τα έθνη εκύκλωσάν με και το ονόματι Κυρίου ημυνάμην αυτούς.

Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν…

Στιχ. γ’. Παρά Κυρίου εγένετο αύτη και έστι θαυμαστή εν οφθαλμοίς ημών.

Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν…

Είτα το τροπάριον. Ήχος πλ. δ’ .

Ευλογητός ει Χριστέ ο Θεός ημών, ο πανσόφους, τους αλιείς αναδείξας, καταπέμψας αυτοίς το Πνεύμα το Άγιον, και δι' αυτών, την οικουμένην σαγηνεύσας· φιλάνθρωπε, δόξα σοι.

Δόξα. Και νυν. Θεοτοκίον.

Ου σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τας δυναστείας Σου λαλείν οι ανάξιοι, ειμή γαρ Συ προΐστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων; Τις δε διεφύλαξεν, έως νυν ελευθέρους; Ουκ αποστώμεν Δέσποινα εκ Σου, Σους γαρ δούλους σώζεις αεί, εκ παντοίων δεινών.

Ψαλμός ν’ (50).

Ελέησόν με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεός Σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών Σου, εξάλειψον το ανόμημά μου. Επί πλείον πλύνόν με από της ανομίας μου και από της αμαρτίας μου καθάρισόν με. Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω και η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστι δια παντός. Σοι μόνω ήμαρτον και το πονηρόν ενώπιόν Σου εποίησα, όπως αν δικαιωθής εν τοις λόγοις Σου και νικήσης εν τω κρίνεσθαί Σε. Ιδού γαρ εν ανομίαις συνελήφθην και εν αμαρτίαις εκίσσησέ με η μήτηρ μου. Ιδού γαρ αλήθειαν ηγάπησας, τα άδηλα και τα κρύφια της σοφίας Σου εδήλωσάς μοι. Ραντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι, πλυνείς με και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ακουτιείς μοι αγαλλίασιν και ευφροσύνην, αγαλλιάσονται οστέα τεταπεινωμένα. Απόστρεψον το πρόσωπόν Σου από των αμαρτιών μου και πάσας τας ανομίας μου εξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου. Μη απορρίψης με από του προσώπου Σου και το Πνεύμα Σου το Άγιον μη αντανέλης απ’ εμού. Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου Σου και πνεύματι ηγεμονικώ στήριξόν με. Διδάξω ανόμους τας οδούς Σου και ασεβείς επί σε επιστρέψουσιν. Ρύσαι με εξ αιμάτων ο Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου, αγαλλιάσεται η γλώσσα μου την δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τα χείλη μου ανοίξεις και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσίν Σου. Ότι, ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα αν, ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει. Αγάθυνον, Κύριε, εν τη ευδοκία Σου την Σιών και οικοδομηθήτω τα τείχη Ιερουσαλήμ. Τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, αναφοράν και ολοκαυτώματα. Τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριόν Σου μόσχους.

Είτα ο Κανών.

Ωδή α’ . Ήχος πλ. Δ’ . Αρματηλάτην Φαραώ.

Τριάς Αγία ο Πατήρ ο άναρχος Υιός ο Μονογενής, και το θείον Πνεύμα, δώρησαί μοι δάκρυα, και πένθος ακατάπαυστον, του θρηνείν μου τας πράξεις, τας εναγείς ας ηχρείωσας, σου το κατ’ εικόνα ο δείλαιος.

Μονάς τη φύσει Τριας υποστάσεσιν ακατανόητε, μία Βασιλεία, λίαν ακατάληπτε, Πάτερ Υιέ συν Πνεύματι, κατοικτείρησον πάντας, τους ορθοδόξως υμνούντάς σε, και θεοπρεπώς μεγαλύνοντας.

Τα Χερουβίμ και Σεραφίμ δοξάζουσιν ακαταπαύστοις ωδαίς, Σε τον εν προσώποις, τρισίν υπερούσιον, ουσίαν της Θεότητος, ην τολμώντες υμνούμεν, οι βροτοί ως ισχύομεν, και χρεωστικώς μεγαλύνομεν.

Θεοτοκίον.

Υμνολογίαις ιεραίς υμνούμέν Σε την πολυΰμνητον, την τον Θεόν Λόγον, υπέρ λόγον τέξασαν, τον μόνον υπερύμνητον, Ον υμνεί πάσα φύσις, των ουρανών τα στρατεύματα, θείαις υμνωδίαις γεραίρουσι.

Ωδή γ’ . Ο στερεώσας κατ’ αρχάς.

Ο χαρακτήρσιν εν τρισί, και υποστάσεσι μόνος, εις Θεός ακατανόητος πέλων, τους υμνούντάς σε πιστώς, και ορθοδόξως φύλαττε, εκ πάσης εναντίας, των δυσμενών περιστάσεων.

Ον θεωρία υψηλή, γενόμενον και των άνω, μιμηταί επουρανίων πνευμάτων, ανυμνήσωμεν Θεόν, Πατέρα τον πανάγιον, Υιόν και Πνεύμα θείον, τα τρία μίαν θεότητα.

Τα Χερουβίμ και Σεραίμ, υμνούσιν αδιαλείπτως, μετά δέους την Αγίαν Τριάδα, ώσπερ δει θεοπρεπώς, ην και ημείς δοξάζοντες, βροτοί συν τοις Αγγέλοις, χαράς αρρήτου πληρούμεθα.

Θεοτοκίον.

Ο προ νεκρώσεως νεκρός, ο προ ταφής τεθαμμένος, ο προ μνήματος εν μνήματι μένων, της λιθώδους και σκληράς, αναλγησίας Δέσποινα, την της ζωής Μητέρα, Σε ικετεύω ζωώσαί με.

Διάσωσον, από κινδύνων τους δούλους σου Παναγία Τριας Ομοούσιε, ότι πάντες εις Σε καταφεύγομεν, ως Πλάστην ημών και ρύστην.

Επίβλεψον, εν ευμενεία πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, και ίασαι της ψυχής μου το άλγος.

Κάθισμα. Ήχος β’ .

Πάτερ Υιέ και θείον Πνεύμα, διάσωσον τους ορθοδόξως σε σέβοντας, και προσκυνούντάς σε δυσμενών εναντίων, και ποίησον μετόχους της Βασιλείας σου.

Ωδή δ’ . Συ μου ισχύς,  Κύριε.

Πάτερ Υιέ, και Πνεύμα Άγιον λύτρωσαι, τους εν πίστει επικαλουμένους σε, και σοι λατρεύοντας ευσεβώς, εκ παντοίας βλάβης και Βασιλείας αξίωσον, της σης αιωνιζούσης, όπως ψάλλω σοι· δόξα τη δυνάμει σου μόνε αθάνατε.

Κλαύσον ψυχή, προ της εξόδου και θρήνησον, όπως σβέσης, φλόγα αιωνίζουσαν, και λυτρωθείσα εκ του πυρός, και Τρισυποστάτω συμβασιλεύσης Θεότητι, προς ην ακαταπαύστως, νυν εν τώδε τω βίω, μη αμέλει βοώσα το ήμαρτον.

Ένα Θεόν, τρισί προσώποις κηρύττομεν, μίαν φύσιν, άναρχον αόρατον, παντουργικήν, τελεταρχικήν, την κτίσιν πάσαν, πανσόφως δημιουργήσασαν, ην πάσαι των Αγγέλων, ανυμνούσιν αι τάξεις, μετά δέους αεί και δοξάζουσι.

Θεοτοκίον.

Αναψυχή, Συ της ψυχής μου και ήδυσμα, της καρδίας, Συ το αγαλλίαμα, Συ φωτισμόν, Συ μου γλυκασμός, εντρύφημα γλώττης, γλυκύ χειλέων μελέτημα, πανύμνητε και δρόσος, της εμής διανοίας, οδυνών κουφισμός και παράκλησις.

Ωδή ε’ . Ίνα τι με απώσω.

Δεύτε πάντες συμφώνως, οι πιστοί δοξάσωμεν την υπερένδοξον, εν τρισί προσώποις, μίαν φύσιν αμέριστον, άναρχον, εν Πατρί Υιώ τε και Πνεύματι, τω παναγίω, Θεόν ένα τα τρία κηρύττομεν.

Επί σοι τας ελπίδας, πάσας και το καύχημα και αγαλλίαμα, έχων ως αιτία των καλών μου και πάσης ανέσεως, Τριας μοναρχία, Πάτερ Υιέ και θείον Πνεύμα, Συ με μέτοχον δείξον της δόξης σου.

Ην αΰλων ταγμάτων, στρατιαί δοξάζουσιν αεί τοις άσμασι, άναρχον Τριάδα, ακορέστω στοργή αγαλλόμεναι, ταύτην οι αχρείοι, χρεωστικώς υμνολογούμεν, εν ψαλμοίς και ωδαίς ως ισχύομεν.

Θεοτοκίον.

Έργα πράξας αισχύνης, πέφυκας προ κρίσεως αυτοκατάκριτος, αλλά Συ Παρθένε, η κριτήν των απάντων κυήσασα, τούτον εκδυσώπει, του οικτειρήσαί με και ρύσαι, της δεινής του πυρός κατακρίσεως.

Ωδή στ’ . Ιλάσθητί μοι Σωτήρ.

Τριάδα μοναδικήν, ευσεβοφρόνως δοξάζομεν, μονάδα Τριαδικήν, πανσόφως λατρεύομεν, ατμήτως μερίζοντες, και αδιαιρέτως, διαιρούντες και συνάπτοντες.

Τριάς Μονάς ο Θεός, ο εκ μη όντων τα σύμπαντα, συστήσας και συντηρών, βουλήσει του ελέους σου, καμέ τη συνήθει σου, ευσπλαγχνία πάσης, ελευθέρωσον κακώσεως.

Πατέρα και τον Υιόν, και Πνεύμα πάντες το Άγιον, υμνούμεν πανευσεβώς, Τριάδα αμέριστον, την πάντων δεσπόζουσαν, μίαν Βασιλείαν, και ακατάληπτον.

Θεοτοκίον.

Παράσχου μοι οχετούς, δακρύων Κόρη Μητράνανδρε, όπως εκπλύνω πληθύν, των αμπλακημάτων ου, και σβέσω το άσβεστον πυρ, το της γεέννης, ο παμμίαρος και άσωτος.

Διάσωσον, από κινδύνων τους δούλους σου Παναγία Τριας Ομοούσιε, ότι πάντες εις Σε καταφεύγομεν, ως Πλάστην ημών και ρύστην.

Άχραντε, η δια λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως, επ’ εσχάτων των ημερών τεκούσα δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν.

Κοντάκιον. Ήχος β’ .

Προστασία των Χριστιανών ακαταίσχυντε, μεσιτεία προς τον Ποιητήν αμετάθετε, μη παρίδης αμαρτωλών δεήσεων φωνάς· αλλά πρόφθασον ως αγαθή, εις την βοήθειαν ημών, των πιστώς κραυγαζόντων σοι· τάχυνον εις πρεσβείαν, και σπεύσον εις ικεσίαν, η προστατεύουσα αεί, Θεοτόκε των τιμώντων σε.

Είτα, οι Αναβαθμοί· το α’ Αντίφωνον του δ’  ήχου.

Προκείμενον: Μνησθήσομαι του ονόματός Σου εν πάση γενεά και γενεά.

Στ.: Το Πνεύμά Σου το αγαθόν, οδηγήσει με εν γη ευθεία.

Ευαγγέλιον Οσιακόν.

Ο Ν  ψαλμός.

Δόξα: Πάτερ Λόγε Πνεύμα, Τριας η εν Μονάδι, εξάλειψον τα πλήθη, των εμών εγκλημάτων.

Και νυν: Ταις της Θεοτόκου...

Προσόμοιον. Ήχος β . Στ.: Ελεήμον, ελέησόν με ο Θεός...

Της αιωνίου σου ζωής αξίωσον Τριας η Παναγία, τους πιστώς υμνούντας και δοξάζοντας, το απειροδύναμον κράτος σου, δωρουμένη τον ιλασμόν και την συγχώρησιν, των πταισμάτων ημών, και πάντων των δυσχερών την απολύτρωσιν.

Ωδή ζ’ . Θεού συγκατάβασιν.

Πατέρα αγέννητον, Υιόν και Λόγον συνάναρχον, τω Πατρί και τω Πνεύματι, Ομοούσιον και Ομόθρονον· ένα Θεόν δογματίζοντες, υμνούμεν πανευσεβώς, και προσκυνούμεν πιστώς.

Τριάδα ομότιμον, τοις χαρακτήρσι Δημιουργόν του παντός, εν μονάδι ουσίας, Πατέρα Λόγον Πνεύμα πανάγιον, συν τοις παισίν, ανυμνούντες κραυγάζομεν· ευλογητός ο Θεός, ο των Πατέρων ημών.

Τριας Ομοούσιε, πηγή ελέους και άβυσσος οικτιρμών, πηγάς δακρύων παρεχομένη ημίν, κοινωνούς δείξον ζωής αιωνίου σου, τους σε φρονούντας πιστώς, ένα Θεόν του παντός.

Θεοτοκίον.

Την μόνην αμόλυντον, εύσπλαγχνον μόνην μετά Θεόν δυσωπώ, και Σου δέομαι Κόρη, μη με βδελύξη τον ρυπαρόν, αλλά πυρός αιωνίου με λύτρωσαι, όπως υμνώ Σε αεί την πολυΰμνητον.

Ωδή η’ . Επταπλασίως κάμινον.

Τους ευσεβώς σε δοξάζοντας, και πιστώς προσκυνούντάς σε, φρούρει τε και σκέπε πάντοτε φυλάττουσα, Τριάς ομοούσιε, και των αγαθών, των αιωνίων μετόχους, ανάδειξον οικτίρμον, ίνα ψάλλομεν πόθω, υμνούντες ευχαρίστως την σην αγαθωσύνην.

Τριάδα Ομοούσιον, ευσεβώς ανυμνήσωμεν, και μετά δακρύων, προς Αυτήν εκβοήσωμεν· ελέησον οίκτειρον, τους ορθοδόξως σε αναμέλποντας, και λύτρωσαι πταισμάτων, και πυρός της γεέννης, και κοινωνούς σης δόξης, ανάδειξον οικτίρμον.

Δεύτε πιστών ομήγυρις, ευσεβώς προσκυνήσωμεν, την εκ του μη όντος, άπαντα ποιήσασαν, Τριάδα αμέριστον, συν τοις Αγγέλοις θεοπρεπώς, και διηνεκώς αναβοώντες τον ύμνον· Πατέρα ευλογούμεν, τον Υιόν και το Πνεύμα, τα τρία Θεόν ένα, αΐδιον φρονούντες.

Θεοτοκίον.

Τους εν πελάγει Δέσποινα, χαλεπώς κινδυνεύοντας, όρμοι και λιμένες σωστικοί προσδέχονται, καμέ κινδυνεύοντα, τοις νοούμενος κύμασι, πρόφθασον και σώσον, ο λιμήν των εν ζάλη, καταπονουμένων, προσβολαίς των δαιμόνων, αντίληψις και σκέπη, και ξένη προστασία.

Ωδή θ’ . Εξέστη επί τούτω.

Τριάς η παναγία και παντουργός, τους σους δούλους δεινών περιστάσεων, και πειρασμών, των επεμβαινόντων διηνεκώς, εκλυτρουμένη φύλαττε, εκ των αοράτων και ορατών, εχθρών και της αφράστου, εκείνης θυμηδίας, του Παραδείσου καταξίωσον.

Πατήρ Υιός και Πνεύμα Τριας απλή, και Μονάς υπέρ φύσιν γνωρίζεται, εις γαρ Θεός, εν τρισί προσώποις πέλει σαφώς, απαύστως προσκυνούμενος, υπό Ασωμάτων και γηγενών, ο πάσαν υποστήσας, την κτίσιν εν σοφία, και ανακτίσας το ανθρώπινον.

Τριάς η ενιαία Πάτερ Υιέ, και το Άγιον Πνεύμα ελέησον, τους ευσεβώς, σε δοξολογούντας και ευλαβώς, προσπίπτοντας εν πίστει, τη θεία σου εικόνι, ει και λίαν ήμαρτον αναιδώς, και ποίησον οικτίρμον, αυτούς συγκληρονόμους, της ουρανίου Βασιλείας σου.

Θεοτοκίον.

Ουκ έστιν αμαρτία επί της γης, ούτε είδος κακίας και πράξεως, σατανικής, ης ουκ εγενόμην εν μετοχή, και δια τούτο δέδοικα, Δέσποινα την κρίσιν του Σου Υιού, τη Ση δε παρρησία, ευμένισόν μοι τούτον, και λύτρωσαι ημάς της κολάσεως.

Μεγαλυνάρια.

Άξιόν εστιν ως αληθώς, μακαρίζειν Σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον και μητέρα του Θεού ημών. Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον Σε μεγαλύνομεν.

Πάτερ Λόγε Πνεύμα Τριάς σεπτή, Μονάς Τρισαγία μία φύσις μία αρχή, και μία Θεότης, σε πάντες προσκυνούμεν, εις πάντας τους αιώνας και μεγαλύνομεν.

Ω Θεέ Τριάς ομοούσιε, διαιρετή προσώποις, ο Πατήρ ο αγέννητος, Υιός και το Πνεύμα, ο εις Θεός των όλων, οικτείρησον και σώσον, τους προσκυνούντάς σε.

Ην υμνούσι πάντες οι γηγενείς, και δοξολογούσιν αι Δυνάμεις των ουρανών, την υπό των πάντων, πιστών προσκυνουμένην, Μονάδα κατ’ ουσίαν, την τρισυπόστατον.

Την κυριαρχίαν των Χερουβίμ, και την θεαρχίαν ασυγκρίτως των Σεραφίμ, την αδιαιρέτως, Τριάδα εν Μονάδι, την όντως θεαρχίαν σε μεγαλύνομεν.

Πατέρα τον άναρχον και Θεόν, συνάναρχον Λόγον, συν τω Πνεύματι προσκυνώ, αζώριστον μίαν, ηνωμένην ουσίαν, τρισάριθμον Μονάδα, ύμνοις τιμήσωμεν.

Τας ακτινοβόλους σου αστραπάς, λάμψον μοι Θεέ μου, Τρισυπόστατε παντουργέ, και οίκόν με δόξης, σης απροσίτου δόξης, φαιδρόν και φωτοφόρον, και αναλλοίωτον.

Ώσπερ εν ημέρα Πεντηκοστής, εφώτισας αύθις, ω Παράκλητε Μαθητάς· ούτω και τοις φόβω, λατρεύουσί σοι λάμψον, ακτίνας σων χαρίτων, και σώσον άπαντας.

Ω Τριάς Αγία και φωταυγής, δέξαι με τον άσωτον, Ιησού μου και ποιητά, σώσον μη παρίδης, των σων χειρών το πλάσμα, οικτίρμον ελεήμον, Κύριε σώσόν με.

Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η δωδεκάς, οι Άγιοι Πάντες μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εις το σωθήναι ημάς.

Το Τρισάγιον και τα Τροπάρια ταύτα. Ήχος πλ. β’ .

Ελέησον ημάς, Κύριε, ελέησον ημάς, πάσης γαρ απολογίας απορούντες, ταύτην Σοι την ικεσίαν, ως Δεσπότη, οι αμαρτωλοί προσφέρομεν, ελέησον ημάς.

Δόξα Πατρί…

Κύριε ελέησον ημάς, επί Σοι γαρ πεποίθαμεν. Μη οργισθής ημίν σφόδρα, μηδέ μνησθής των ανομιών ημών. Αλλ’ επίβλεψον και νυν ως εύσπλαχνος και λύτρωσαι ημάς εκ των εχθρών ημών. Συ γαρ ει Θεός ημών και ημείς λαός Σου, πάντες έργα χειρών Σου και το όνομά Σου επικεκλήμεθα.

Και νυν…

Της ευσπλαγχνίας την πύλην άνοιξον ημίν, ευλογημένη Θεοτόκε, ελπίζοντες εις Σε μη αστοχήσομεν, ρυσθείημεν δια Σου των περιστάσεων, Συ γαρ η σωτηρία του γένους των Χριστιανών.

Είτα ο Ιερεύς, την Εκτενή Δέησιν, ημών ψαλλόντων το λιτανευτικόν· Κύριε ελέησον. Υπό του Ιερέως Απόλυσις. Και των Χριστιανών ασπαζομένων την Εικόνα και χριομένων δι’ αγίου ελαίου, ψάλλονται τα παρόντα Τροπάρια: Ήχος β’. Ότε εκ του ξύλου.

Παναγία Δέσποινα, υπό την σκέπην σου πάντες, οι δούλοι σου τρέχομεν, και παρακαλούμεν σε οι ανάξιοι. Πρόφθασον και λύτρωσαι ημάς, από πάσης περιστάσεως και από θάνατον, τον εξαφνικόν και πανώλεθρον. Οίδαμεν ότι δύνασαι πάντα όσα αν θέλεις και βούλεσαι. Δέσποινα του κόσμου, Ελπίς και Προστασία των πιστών, Χαριτωμένη επάκουσον των παρακαλούντων σε.

Πάντων προστατεύεις αγαθή, των καταφευγόντων εν πίστει, τη κραταιά σου χειρί· άλλην γαρ ουκ έχομεν, αμαρτωλοί προς Θεόν, εν κινδύνοις και θλίψεσιν, αεί μεσιτείαν, οι κατακαμπτόμενοι, υπό πταισμάτων πολλών, Μήτερ του Θεού του υψίστου, όθεν σοι προσπίπτομεν· ρύσαι, πάσης περιστάσεως τους δούλους σου.

Πάντων θλιβομένων η χαρά, και αδικουμένων προστάτις, και πενομένων τροφή, ξένων τε παράκλησις, και βακτηρία τυφλών, ασθενούντων επίσκεψις, καταπονουμένων, σκέπη και αντίληψις, και ορφανών βοηθός, Μήτερ του Θεού του υψίστου, συ υπάρχεις άχραντε σπεύσον, δυσωπούμεν ρύσασθαι τους δούλους σου.

Δέσποινα πρόσδεξαι τας δεήσεις των δούλων Σου, και λύτρωσαι ημάς, από πάσης ανάγκης και θλίψεως.

Την πάσαν ελπίδα μου εις Σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην Σου.

Δι’ ευχών.

Η/Υ ΠΗΓΗ:

Voutsinasilias.blogspot.gr

http://voutsinasilias.blogspot.gr/2015/05/blog-post.html

Οίκοι εικοσιτέσσαρες (24) εις την Αγίαν και Ζωαρχικήν ΤΡΙΑΔΑ

counter

ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ

Ήτοι, Οίκοι εικοσιτέσσαρες (24)

εις την Αγίαν και Ζωαρχικήν ΤΡΙΑΔΑ

Κοντάκιον.

Ήχος πλ. δ’. Τη υπερμάχω.

            Την υπερούσιον Τριάδα σε δοξάζομεν, Πατέρα άναρχον, Υιόν και Πνεύμα άγιον, Αληθώς ένα Θεόν και παμβασιλέα. Των πταισμάτων την συγχώρησιν αιτούμεθα, και τυχείν της αιωνίου βασιλείας σου Τους κραυγάζοντας, δόξα σοι, τω Θεώ ημών.

(Αγία Τριάς ο Θεός ελέησον και σώσον ημάς)

            Άναρχε Θεαρχία, και Τριάς Παναγία, Πάτερ Υιέ και Πνεύμα, (εκ γ’ ) Θεότης μία τρισσοφαής, η εκ μη όντος το πάν ουσιώσασα, προσπίπτω σοι, Πανάγαθε, πίστει και πόθω εκβοών σοι˙

δόξα Πατρί Θεώ προανάρχω,

δόξα Υιώ, Θεώ συνανάρχω.

Δόξα ομοθέω, τω αγίω Πνεύματι˙ 

δόξα, υπερθέω, τη μια Θεότητι.

Δόξα, Πάτερ Παντοδύναμε, των απάντων ποιητά,

δόξα, Λόγε πολυέλεε, των ανθρώπων λυτρωτά.

Δόξα Πνεύματι θείω πάσαν κτίσιν πληρούντι,

δόξα πάντων αιτίω πάσαν φύσιν ζωούντι.

Δόξα, δι’ ού της κτίσεως έναρξις˙

δόξα, εξ ού των πάντων η ύπαρξις.

Δόξα, όν πάντα φρίσσει και τρέμει˙

δόξα, ώ πάσα κτίσις δουλεύει,

δόξα σοι τω Θεώ ημών.

            Βάθει σοφής βουλής σου, ουρανόν, γην και ύδωρ, υπέστησας αρρήτω ισχύι, και άπαντα τον κόσμον αυτών˙ εν έξ ημέραις δ’ ως συνετελέσθησαν, οι Άγγελοί σου Κύριε, φωνή μεγάλη ήνεσάν σε

Αλληλούϊα

            Γέννησιν Θεού Λόγου, εκ Πατρός αγεννήτου, και Πνεύματος εκπόρευσιν θείου, εκ μόνου του Πατρός εννοών, ομολογώ Τριάδα ομοούσιον˙ εκπόρευσιν, και γέννησιν αΐδιον, δοξάζων ευσεβώς, κραυγάζω˙

δόξα Θεώ Πατρί τω Γενέτη,

δόξα Υιώ εκ Πατρός φυέντι.

Δόξα προβλητώ Παναγίω τω Πνεύματι˙

δόξα τη τρισσώς ενουμένη Θεότητι.

Δόξα, Πάτερ επουράνιε σύμπαντος δημιουργέ,

δόξα σοι Υιέ ομόθρονε πάντων συνδημιουργέ.

Δόξα σοι Πνεύμα, φυέν εκ Πατρός απορρήτως,

δόξα σοι Φάος, συνόν τω Υιώ πατροπροβλήτως.

Δόξα σοι, Πάτερ, Θεέ υπερούσιε,

δόξα σοι, Λόγε Πατρός ομοούσιε.

Δόξα, Πνεύμα του Πατρός και του Λόγου˙

δόξα, μόνε χορηγέ παντός δώρου,

δόξα σοι τω Θεώ ημών.

            Δόξαν, μεγαλωσύνην και ασίγητον αίνον, αΰλως τω σω κράτει προσφέρει, πάσα των Αγγέλων η πληθύς, τον σον περικυκλούντες θρόνον Δέσποτα˙ μεθ’ ών η θριαμβεύουσα εκκλησία, εκβοά σοι

Αλληλούϊα.

            Ένα σε τη ουσία, εν τρισί τοις προσώποις, είδεν Αβραάμ ο Πατριάρχης, εν τη δρυΐ πάλαι τη Μαμβρή˙ θυσίαν δε του Ισαάκ εκώλυσας˙ ο εις γάρ της Τριάδος σαρκί τέθνηκας, υπέρ των βοώντων˙

δόξα Θεώ Πατρί αοράτω,

δόξα Υιώ σαρκί ορωμένω.

Δόξα τω αγίω αοράτω Πνεύματι˙

δόξα σοι τη απεριγράπτω Θεότητι.

Δόξα σοι, ώπερ λατρεύουσι των Αγγέλων οι χοροί,

δόξα σοι, όν προηγόρευσαν οι Προφήται οι σοφοί.

Δόξα σοι, τω ποιήσαντι Αδάμ τον Γενάρχην,

δόξα σοι, τω ευλογήσαντι Αβραάμ τον Πατριάρχην.

Δόξα Πατρί τω Υιόν θύσαντι.

Δόξα Χριστώ τω αμώμω θύματι.

Δόξα, προς όν επιφθάσαι ποθώμεν˙

δόξα, προς όν οι πιστοί εκβοώμεν,

δόξα σοι τω Θεώ ημών.

             Ζήλον ένδοθεν πνέων, ο πυρίπνους Ηλίας, προσήνεγκε την ξένην θυσίαν˙ τρισσεύσαι γάρ το ύδωρ ειπών, το τρισσόν των υποστάσεων δέδειχε, του εν μονάδι φύσεως, Θεού Ισραήλ˙ ώ βοώμεν

Αλληλούϊα.

            Ησαΐας εν θρόνω, επηρμένω εώρα, Σαβαώθ Κύριον Βασιλέα˙ κραυγήν δε των κύκλω Σεραφίμ, άγιος, άγιος, άγιος, ήκουε, Τριάδα ομοούσιον, υμνών και κατανύξει κράζων˙

δόξα Πατρί των υπερουσίω,

δόξα Υιώ τω ομοουσίω.

Δόξα τω σεπτώ ομοθρόνω τε Πνεύματι˙

δόξα τη μια ακαταλήπτω Θεότητι.

Δόξα, η οι Νόες άδουσι την ουράνιον μολπήν,

δόξα, η απαύστως κράζουσι την τρισάγιον ωδήν.

Δόξα τω χορηγούντι δωρεάς τοις αγίοις,

δόξα τω ενοικούντι νοερώς τοις αξίοις.

Δόξα τω κτίσιν νεύματι στήσαντι˙

δόξα, χερσί τον άνθρωπον πλάσαντι.

Δόξα τη ση ανεκφράστω δυνάμει,

δόξα τη ση ανεικάστω ισχύι,

δόξα σοι τω Θεώ ημών.

            Θεορρήμονες Παίδες, εν καμίνω βληθέντες, Παρθένου προτυπούσι τον τόκον˙ το πύρ γάρ της Τριάδος Αυτή, εγκατοικήσαν άφλεκτον έδειξε. Διόπερ συν Αυτή και τοις Παισί, τη Τριάδι βοώμεν

Αλληλούϊα.

            Ίδεν ο Δανιήλ σε, τον Θεόν των απάντων, καθήμενον Κριτήν επί θρόνου, Πατέρα, παλαιόν ημερών, Υιόν σύνθρονον, τον ενανθρωπήσαντα, και Πνεύματι, μυούμενος, τον ένα Θεόν ανεβόα˙

δόξα Θεώ Πατρί αεί όντι,

δόξα Υιώ, τω Πατρί συνόντι.

Δόξα τω σεπτώ συναϊδίω Πνεύματι˙

δόξα τη μια και ανάρχω Θεότητι.

Δόξα σοι, Τριάς, προσώποις ενουμένη ουσιωδώς,

Δόξα σοι, Μονάς τη φύσει, τρισσουμένη υποστατικώς.

Δόξα σοι, επί θρόνου τω Προφήτη οφθέντι˙

δόξα σοι, εν ανθρώπου τη μορφή οραθέντι.

Δόξα, κράτος εν ομοβασίλειον˙

δόξα, φάος άκτιστον τρισήλιον.

Δόξα τω μόνω Θεώ και Δεσπότη,

δόξα τω λάμψαντι φώς τοις εν σκότει,

δόξα σοι τω Θεώ ημών.

            Κατελθών ουρανόθεν, ο Θεού Θεός Λόγος, ενώκησεν όλος τη Παρθένω, και σάρκα προσλαβών εξ αυτής, προήλθεν ανεκφράστως ο Θεάνθρωπος. Εκπλήττομαι, την άκραν συγκατάβασιν˙ διο και ψάλλω

Αλληλούϊα.

            Λόγος ο εν τοις κόλποις, του Πατρός ών αρχήθεν, εγένετο σάρξ αναλλοιώτως˙ Πνεύμα γάρ το άγιον ελθόν, τη καθαρά Παρθένω επεσκίασε, κόσμον ευωδιάσαν, και τη Τριάδι βοάν διδάξαν˙

δόξα Θεώ Πατρί αγεννήτω˙

δόξα Υιώ τω Πατρογεννήτω.

Δόξα τω Πατρός παναγάθω Προβλήματι˙

δόξα τω Υιού παναγίω προσλήματι.

Δόξα τω Πατρί γεννήσαντι τον Υιόν Θεοπρεπώς,

δόξα τω Υιώ βλαστήσαντι εξ Αγνής Θεανδρικώς.

Δόξα Πνεύματι θείω επελθόντι τη Μαρία,

δόξα τω ενεργήσαντι Λόγου σάρκωσιν θείαν.

Δόξα Θεώ, Αδάμ τω ποιήσαντι˙

δόξα Χριστώ, αυτόν αναπλάσαντι.

Δόξα, δι’ ού ευλογήθη η κτίσις˙

δόξα, προς ον λογική μέλπει φύσις

δόξα σοι τω Θεώ ημών.

            Μεγαλύνομεν πάντες, του Θεού την Μητέρα, την όντως αγίαν Θεοτόκον˙ ότι τον αχώρητον Θεόν, εν κοιλία βαστάσασα εκύησε, αιτία σωτηρίας γεγονυΐαν, πάσι τοις βοώσιν

Αλληλούϊα.

            Νάμασιν Ιορδάνου, της Αγίας Τριάδος, η προσκύνησις εφανερώθη. Άνωθεν γάρ ο Πατήρ, Υιόν εμαρτύρει τον βαπτιζόμενον, και το Πνεύμα ωσεί περιστερά, ημάς ησφάλιζε κραυγάζειν˙

δόξα, Τριάς και Μονάς η θεία˙

δόξα, Μονάς και Τριάς Αγία.

Δόξα τω Πατρί, τω Υιώ και τω Πνεύματι˙

δόξα τη μια τρισηλίω Θεότητι.

Δόξα σοι, Θεέ αόρατε και απρόσιτε φρικτώς˙

δόξα, Ιησού γλυκύτατε προσιτός μοι γεγονώς.

Δόξα σοι, τω εν ρείθροις Ιορδάνου φανέντι˙

δόξα σοι, τω εν είδει περιστεράς οφθέντι.

Δόξα σοι, Φώς απλούν, παμφαέστατον˙

Δόξα σοι, φως τρισσόν, τηλαυγέστατον.

Δόξα, δι’ ού εφωτίσθη τα πάντα˙

δόξα, προς όν ανακράζομεν άμα

δόξα σοι τω Θεώ ημών.

             Ξένην επί του όρους, οι Απόστολοι τότε, ηλλοιώθησαν έκστασιν όντως˙ του Πατρός  γάρ ήκουον, Υιόν μαρτυρούντος τον μεταμορφούμενον, νεφέλην δε, του Πνεύματος, την χάριν θεωρούντες, εβόων

Αλληλούϊα.

            Ο τρώγων μου την σάρκα, και πίνων μου το αίμα, εν εμοί μένει καγώ εν αυτώ˙ φυσικώς δ’ εν εμοί ών ο Πατήρ, και το Πνεύμα, οι αξίως κοινωνούντες μοι, την Τριάδα δέχονται, και θεούμενοι ούτω βοώσι˙

δόξα Θεώ, τρυφή των Αγγέλων˙

δόξα Χριστώ, τροφή των ανθρώπων.

Δόξα τω παρέχοντι άρτον ουράνιον,

δόξα τω ποτίζοντι οίνον σωτήριον.

Δόξα σοι, λαώ ομβρίσαντι μάννα τότε το φθαρτόν,

δόξα σοι, ημάς εκπλήσαντι Μυστηρίων των φρικτών.

Δόξα σου τη κενώσει, αληθής αμβροσία˙

δόξα σου τη ενώσει, μυστική πανδαισία.

Δόξα Θεώ, Ιερείς προσάδουσι˙

δόξα Αυτώ οι πιστοί συνάδουσι.

Δόξα τη ση Χριστέ φρικτή θυσία˙

Δόξα σοι, προσφωνεί η Εκκλησία˙

δόξα σοι τω Θεώ ημών.

             Πώς ο Ών εσαρκώθης; Πώς εκών εσταυρώθης; και ταφείς  πώς εν Άδου κατήλθες; Πάντως ίνα πλάσμα το σον, θανάτου Χριστέ λυτρώσης, Παραδείσου της τρυφής αξιώσης, και τη Τριάδι κραυγάζειν διδάξης,

Αλληλούϊα.

            Ρήτορας εν τω κόσμω, Σώτερ τους Αποστόλους, απέστειλας κηρύττειν και βαπτίζειν, εις το όνομα του Πατρός, και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, τηρείν τε τα σα εντάλματα, και θεολογείν τοιαύτα˙

δόξα Θεώ τη όντως σοφία˙

δόξα Αυτώ, αρρήτω ουσία.

Δόξα, Ιησού, τη εκ Κόρης σαρκώσει σου˙

δόξα τη σεπτή εκ νεκρών αναστάσει σου.

Δόξα σοι, Τριάς ασύγχυτε και αμέριστε Μονάς˙

δόξα, σοις Χριστέ παθήμασι, δι’ ών έσωσας ημάς.

Δόξα σοι, όν Προφήται μυστικώς εθεώρουν,

δόξα σοι, όν Αυτόπται σαρκωθέντα εώρων.

Δόξα σοι Τριάς, η εβαπτίσθημεν,

δόξα σοι, Μονάς, η εφωτίσθημεν.

Δόξα, δι’ ού νεουργείται ο κόσμος,

δόξα, προς όν αναπέμπεται αίνος˙

δόξα σοι τω Θεώ ημών.

             Σταυρωθείς εκουσίως, τάφον Σώτερ εισέδυς, εκ νεκρών τε ανέστης εν δόξη˙ και αναληφθείς είς ουρανούς, δεξιόθεν του Πατρός συνεκάθησας, ο Θεάνθρωπος, σύν Πνεύματι αγίω ανυμνούμενος˙

Αλληλούϊα.

            Το Πανάγιον Πνεύμα, το τα πάντα ζωώσαν, και τους Αποστόλους εμφορήσαν, κατελθόν εν τη Πεντηκοστή, ωσεί γλώσσαι πυρός εφ’ ένα έκαστον, εφώτισεν, εδίδαξε, ποικιλογλώσσως ανακράζειν,

δόξα Θεώ , ότι έν και τρία˙ δόξα σοι, ώ τρισσή Μοναρχία

δόξα, Πατρός ο Υιός γέννημα άμωμον˙

δόξα, Πατρός προβλητόν Πνεύμα το άγιον.

Δόξα σοι, Πάτερ αγέννητε και Υιέ μονογενές,

δόξα σοι, Πνεύμα Παράκλητον, αγαθόν τε και ευθές

Δόξα σοι, άγιον Φώς, το φωτίζον καρδίας,

δόξα σοι, άστεκτον πύρ, τα πυρούν διανοίας.

Δόξα δι’ ού Προφητών η όρασις,

δόξα, δι’ ού Αποστόλων φώτισις.

Δόξα σοι, δόξα ενδόξων Μαρτύρων,

δόξα σοι, κλέος ευκλεών Αγίων,

δόξα σοι τω Θεώ ημων.

            Ύμνον ευχαριστίας, δόξαν, μεγαλωσύνην, προσάγει των πιστών η χορεία, προς την υπεράρχιον Αρχήν, άληπτον Ουσίαν, Φώς απρόσιτον, Θεότητα μίαν τρισυπόστατον, και προσκυνούσα ψάλλει,

Αλληλούϊα.

            Φώς Πατέρα δοξάζω, Φώς Υιόν συνδοξάζω, Φώς τιμώ και το Άγιον Πνεύμα, άλλ’ έν Φώς τα τρία αειλαμπές, αιτίαν της των πάντων υπάρξεως, ομοβασίλειον κράτος και εξουσίαν, προς ήν βοώμεν˙

δόξα σοι Φώς, τα προάν αχρόνως,

δόξα σοι φως εκ φωτός συγχρόνως.

Δόξα σοι, το φώς εκ Πατρός το ομόχρονον˙

δόξα σοι, Φωτάρχα, τριφαές Φώς υπέρχονον.

Δόξα σοι, Φώς το απρόσιτον εν Αγίοις κατοικούν˙

δόξα σοι, Φώς το αείφωτον, το φωστήρας αυτουργούν.

Δόξα σοι, ποιήσαντι ήλιον και σελήνην,

δόξα σοι, κοσμήσαντι ουρανόν δι’ αστέρων.

Δόξα τη ση απείρω λαμπρότητι.

Δόξα τη ση αΰλω φαιδρότητι.

Δόξα, Τριάς , φωτισμόν δωρουμένη,

δόξα, Μονάς, υφ’ ημών υμνουμένη,

δόξα σοι τω Θεώ ημών.

             Χάριν δίδου πλουσίαν, ημίν τοίς λατρευταίς σου, ο Θεός, το Παράκλητον Πνεύμα. Φώτισον, συνέτισον ημάς, και από αιρέσεων διαφύλαξον, ως αν απλανώς, ορθοδόξως και ομοφρόνως ψάλλωμεν.

Αλληλούϊα.

            Ψάλλοντες ευφημούμεν, και πιστώς προσκυνούμεν την μίαν βασιλείαν απάντων, Πατέρα αόριστον αρχήν, Υιόν και Πνεύμα, Πατρί συναΐδια, Θεότητα μίαν, δόξαν και λαμπρότητα, η βοώμεν˙

δόξα σοι, Πάτερ ευλογημένε,

δόξα σοι, Λόγε δεδοξασμένε.

Δόξα σοι, ώ Πνεύμα Παράκλητε ένδοξε˙

δόξα σοι, Παντάναξ, Μονοκράτορ Ύψιστε.

Δόξα , Πάτερ, ότι έπεμψας τον Υιόν σου εις την γην˙

δόξα, Σώτερ, ότι έδειξας τον Πατέρα σου ημίν.

Δόξα, Πνεύμα το νέμον εις ημάς θείαν χάριν˙

δόξα, δόξα Θεέ μου, ερχομένω σοι πάλιν.

Δόξα, Τριάς, σοι μόνη πιστεύομεν,

δόξα, Μονάς, σοι πόθω λατρεύομεν.

Δόξα Θεώ, ευσεβώς όν δοξάζω,

δόξα Θεώ, εκ ψυχής ώ κραυγάζω,

δόξα σοι, τω Θεώ ημών.

(Αγία Τριάς ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς).

            Ώ Τριάς Παναγία, Πάτερ Λόγε και Πνεύμα, η μία των απάντων Θεότης

(εκ γ’ )˙ Σπλαγχνισθείσα δέξαι παρ’ ημών, δοξολογίαν, αίνεσιν ορθόδοξον και αξίωσον βασιλείας ουρανών, τους ψάλλοντάς σοι

Αλληλούϊα.

(Και αύθις). Το Κοντάκιον.

Ήχος πλ. δ’ . Τη Υπερμάχω.

             Την Υπερούσιον Τριάδα σε δοξάζομεν, Πατέρα Άναρχον, Υιόν και Πνεύμα άγιον, Αληθώς ένα Θεόν και Παμβασιλέα. Των πταισμάτων τε συγχώρησιν αιτούμεθα. Και τυχείν της αιωνίου Βασιλείας σου. Τους κραυγάζοντας, δόξα σοι, τω Θεώ ημών.

ΣΤΙΧΟΙ

Τριάς Αγία ο Θεός, ο Θεός μου,

Οίκους δόξης δέξαι, καμάτους νοός μου.

Εί πάσαν ημών κτήσιν οφείλομέν σοι,

τα σα εκ των σων τοίνυν προσφέρομέν σοι.

Ούκ έστιν αντάλλαγμα η ση Βασιλεία˙

μέγα σον έλεος ημών η σωτηρία,

ήν δώης ημίν μόνη ση φιλανθρωπία.

Αμήν.

Oσίου Μαξίμου του Γραικού.Παρακλητικός Κανών εις το Θείον και Προσκυνούμενον Πανάγιον και Παράκλητον Πνεύμα.(Α ωδή.Ρωσικό και ελληνικό κείμενο)

counter

Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Ἀθανασίου.
Πρεσβυτέρας Χαρούλας Τσουλιάη.

Ιδιαίτερες ευχαριστίες οφείλουμε στον «εν Τριάδι δωρεοδότην Θεόν», που μας αξίωσε, να φέρουμε σε πέρας την προσπάθεια έκδοσης του Παρακλητικού Κανόνα στο Πανάγιο Πνεύμα του Οσίου Πατρός ημών Μαξίμου του Γραικού, στην ελληνική υμνογραφική γλώσσα, με σκοπό να συνεχίσουμε την προβολή του άγνωστου «εν πολλοίς» έργου του Αγίου.
Με την έκδοση αυτή, κλείνει η ενότητα που αφορά την έκδοση των υμνογραφικών έργων του Αγίου Μαξίμου του Γραικού. Μια προσπάθεια, που είχε ξεκινήσει πριν αρκετά χρόνια ο μακαριστός Αρτινός ιστορικός και ερευνητής Κώστας Τσιλιγιάννης.
.
Η συγκεκριμένη όμως έκδοση του Παρακλητικού Κανόνα είναι ΜΟΝΑΔΙΚΗ και ως εκ τούτου ΙΣΤΟΡΙΚΗ για τους παρακάτω λόγους.
Α. Είναι ο μοναδικός Παρακλητικός Κανόνας προς το Πανάγιο Πνεύμα, που υπάρχει στην Εκκλησιαστική υμνογραφία. Ο Άγιος Μάξιμος ο Γραικός είναι ο πρώτος που συνέθεσε, ως μοναχός στην Μονή Βατοπαιδίου, Παρακλητικό Κανόνα στον Τίμιο Πρόδρομο, αλλά και ο πρώτος που συνέθεσε Παρακλητικό Κανόνα στο Πανάγιο Πνεύμα, ως έγκλειστος στη Μονή Βολοκολάμσκ.
Β. Το υμνογραφικό κείμενο δίνεται για πρώτη φορά στο Χριστεπώνυμο πλήρωμα στην Ελληνική Ορθόδοξη υμνογραφική γλώσσα, για προσευχητική χρήση, μετά από 462 χρόνια από την σύνθεσή του στη Ρωσοσλαβονική.
Γ. Περιλαμβάνει θεολογικό και φιλολογικό σχολιασμό του Κανόνα.
Δ. Έχει τον Παρακλητικό Κανόνα σε δύο μορφές. Μία σε ήχο δ’ και μία σε ήχο πλάγιο δ’, του στυλ της Μικρής Παράκλησης, για να είναι πιο προσιτό το κείμενο στο χριστεπώνυμο πλήρωμα. Έτσι δημιουργήθηκαν και παρουσιάζονται και νέα τροπάρια στον Άγιο Μάξιμο.
Ε. Για πρώτη φορά δημοσιεύονται Χαιρετισμοί στον Άγιο Μάξιμο τον Γραικό.
Το έργο είναι συλλογικό και η έκδοση έγινε «προνοία, κόποις και συνδρομή», του πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου, Καθηγητού Χημικού, και της Πρεσβυτέρας Χαρούλας Τσουλιάη, Καθηγητρίας Φιλολόγου (Άρτα 2014).
Η μετάφραση του κειμένου από τη Ρωσοσλαβονική στη νέα ελληνική γλώσσα έγινε από ειδικό μεταφραστικό κέντρο. Ο έλεγχος της μετάφρασης έγινε από Ρώσους Ελληνιστές καθηγητές «προνοία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κυρήνης κ.κ. Αθανασίου» μετά από παράκλησή μας και η μετατροπή του νεοελληνικού κειμένου στην Ορθόδοξη υμνογραφική γλώσσα είναι έργο του καθηγητή και υμνογράφου κ. Αντωνίου Μάρκου στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του Κέντρου Αγιολογικών μελετών «Όσιος Συμεών ο μεταφραστής».

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κυθήρων κ.κ.Σεραφείμ, που προλογίζει το βιβλίο σημειώνει:
« …Τόσον η επανασύνθεσις του αρχικού Κανόνος, όσον και η σύνθεσις του προσφάτου, αποτελούν πνευματικά επιτεύγματα εις δόξαν του Ευλογητού Θεού και του Προσκυνητού Αγίου Πνεύματος. Η αποκατάστασις του Κανόνος του Αγίου μετρικώς και τονικώς, παρά τας δυσχερείας του πράγματος, θεωρείται λίαν φιλότιμος και επιτυχής»

Ο ομότιμος καθηγητής κ.Βλάσιος Σαββίδης σχολιάζοντας το σχετικό ποίημα γράφει :

«..Το  υπό παρουσίασιν νέον έργον του  αγαπητού συναδέλφου, εδικαίωσεν πλήρως τας προσδοκίας μας. Πρόκειται περί  έργου μεγάλου, διότι  επέτυχεν  εις  την  προσπάθειαν  της  μεταφοράς  του  ασκητικού πνεύματος, του μοναχικού ήθους, του  γλαφυρού ύφους  και  της  θεολογικής  σκέψεως  του  πρώτου  ποιητού  του αγ. Μαξίμου του Γραικού. Μάλιστα ο Κανών, αποτελούμενος  εις  την  νέαν  του  μορφήν από  δύο  νέους  Κανόνας, αναδεικνύει τον μεγάλον βαθμόν δυσκολίας του εγχειρήματος.

Το  υμνογραφικόν  έργον  του  συναδέλφου Αγιολόγου  και Υμνογράφου, διακρίνεται  γενικώς διά την  κομψότητα  του  ποιητικού  λόγου, την πυκνότητα  των νοημάτων, την ευρηματικότητα  των  ιδεών  και  την  εν  συντομία περιεκτικότητα (η οποία είναι το κύριον – κατά  την γνώμην μου – χαρακτηριστικόν  του).

Τα φιλολογικά  στοιχεία  εις το  όλον έργον  (προσφωνήσεις ευλαβείας,  μεταφορικά σχήματα,  παρομοιώσεις, ποιητικά επίθετα, εικόνες,  αποστροφές, αντιθέσεις, κ.λ.π.) είναι  εμφανέστατα  και πυκνά. Κατά την μεταφοράν  του Κανόνος  του  αγ. Μαξίμου εις  τους  δύο  νέους  Κανόνας, ο νέος Υμνογράφος  επέτυχεν τον  σεβασμόν  εις  το  όλον  πνεύμα  του  αγίου  Ποιητού.»